Olifanten in de politiek

Gisteren zag ik het programma ‘5 jaar later’ van Jeroen Pauw. Te gast was Alexander Pechtold. Voor wie het heeft gemist, zie: http://player.omroep.nl/?aflID=13561432

Een van de opmerkingen van Alexander was dat in de politiek een olifantenhuid en een olifantengeheugen handig zijn. Een mooie aanleiding, en op de laatste dag van 2011 een goed moment, eens bij mezelf na te gaan hoe het zit met mijn olifanteneigenschappen.

Eerst maar die olifantenhuid. Politiek gaat over macht en invloed. De macht van het getal, bepalend voor een gewenste meerderheid van stemmen. Het beïnvloeden van de beeldvorming, soms meer dan de inhoud bepalend voor de gunst van de kiezer. Ik prijs me gelukkig met een Raad in Wageningen die in ruime meerderheid voor de inhoud gaat. Met journalisten die ons kritisch volgen, maar zelf ook open staan voor kritiek. In die zin heb ik geen olifantenhuid nodig, of is die van mij al voldoende ontwikkeld, dat kan ook.

Wat zeker helpt is dat ik een goed onderscheid kan maken tussen politieke en persoonlijke aanvallen. Over politieke aanvallen en verwijten kan ik verontwaardigd doen, maar ze raken me niet persoonlijk. Wel kunnen ze me aan het denken zetten, en die gevoeligheid wil ik ook niet kwijt.

Over naar het olifantengeheugen. Vooral op momenten dat ik een bepaalde druk voel, zoals tijdens een debat, komt mijn olifantengeheugen tot leven. Ik herinner me dan ineens weer heel precies wat ik niet gedacht had nog paraat te hebben. Dat kan soms erg handig zijn.

Het is vast met reden dat Alexander alleen over olifantenhuid en olifantengeheugen sprak. Dus dat ik me wel eens kan gedragen als een olifant in een porseleinkast, en soms van een mug een olifant maak, dat laat ik verder maar buiten beschouwing.

Ik wens u allen een sprankelend en krachtig 2012 toe!